na ulicy Gołębiej                z okien spływał deszcz            jakiś człowiek sprzedał swojemu psu    wolność                    zszedłem                nad morze nie było go tu                    a jakoby było    

                            dla Jana Wagnera u początku nocy dzień płonące światła, opierasz stopę na ufności głębokiego pokoju kto tu śpi koło kogo, kto z kim, zapomni mgła & jej mąż, ukochana żona skrzy się, blednie

pod koniec ona płakała...na ekranie leżał żółtawy śnieg,bardzo podobny do chlorui było takie wrażenie, jakby bóg dezynfekował ziemię,jak sprzątaczka publiczny szalet.

dzień po prostu się zaczynał ja po prostu siedziałem przy barze i paliłem nachlanemu kelnerowi urwał się film i leżał sobie facjatą w talerzu z jakimś gównem ona tańczyła wszystkich innych, chwała bogu, po prostu nie było...

Prawie jestem uwięziony, jestem uwięziony, jestem nieuratowany, jestem zamknięty. (Śpiew bongo pod wodą).

Z ulicy przez okno widzę, jak mama stoi przy zlewie w płonącym domu, sama płonąc od dobrej chwili, niedużo z niej zostało, właściwie sam profil. Minie trzydzieści lat i moja córka będzie przez okno z ulicy podglądać jak płonę w płonącym domu. Nawet nie wiem, czy będzie już...